Sporten met diabetes: een eerlijk verhaal
Sporten met diabetes wordt vaak gepresenteerd als iets dat altijd mogelijk is met de juiste voorbereiding.
In de praktijk is het soms ingewikkelder.
Daarom delen we vandaag een eerlijk persoonlijk verhaal van iemand met diabetes type 1 over haar ervaringen met sporten, bloedsuikers en motivatie.
Onderstaand verhaal is geschreven vanuit persoonlijke ervaring. Een echt verhaal:
"Sporten is nooit mijn favoriete hobby geweest, maar ik vond het ook niet per se vervelend. Toch is het voor mij nooit zo simpel geweest als “schoenen aan en gaan”. De juiste balans vinden tussen beweging en mijn bloedsuikers is een voortdurende uitdaging.
Ik ben meerdere keren vol goede moed begonnen met een sportactiviteit, om er vervolgens vrij snel weer mee te stoppen. Niet omdat ik geen discipline had (hoewel discipline ook niet echt mijn sterkste punt is, haha) of het niet wilde proberen, maar omdat mijn lichaam vaak een andere planning had dan ik. Soms waren mijn bloedsuikers zo hoog dat ik nauwelijks energie had om door te gaan. Andere keren kelderden ze juist zo snel dat ik in een hypo terechtkwam.
Ook met een insulinepomp lukte het me niet goed om mijn suikers tijdens het sporten stabiel te houden. Soms leek het alsof ik alles goed had voorbereid, en toch reageerde mijn lichaam weer anders dan verwacht. Het voelt soms alsof mijn lichaam en ik in twee verschillende groepsapps zitten. Ik maak een plan, en mijn bloedsuiker denkt: leuk idee, maar we doen vandaag iets anders.
En heel eerlijk: het liefst denk ik zo weinig mogelijk aan mijn suikerziekte. Ik wil gewoon sporten en klaar. Geen rekenwerk, geen strategie, geen “wat als”-scenario’s. Gewoon bewegen zoals iedereen.
Mijn laatste serieuze poging was ongeveer vijf jaar geleden. Toen besloot ik te gaan hardlopen. In het begin ging het eigenlijk best goed. Ik voelde me trots dat ik het volhield en dat ik iets voor mijn gezondheid deed. Maar na de derde heftige hypo tijdens het lopen ging het mis. Ik moest stoppen, op de grond gaan zitten en wachten tot mijn suiker weer omhoog ging. Ondertussen voelde ik de blikken van mensen die zich afvroegen wat er aan de hand was.
Dat moment was voor mij het punt waarop ik dacht: dit werkt zo niet voor mij. En dus stopte ik weer.
Sporten zou een voldaan gevoel moeten geven. Voor veel mensen is het iets waar ze energie van krijgen. Voor mij vraagt het vooral veel planning, aanpassing en soms een noodvoorraad dextro — en dan nog helpt dat niet altijd tegen dat vervelende gevoel van een hypo.
Misschien ligt de oplossing ook wel in hoe je het aanpakt. Ik denk dat het zou kunnen helpen om te trainen met iemand die hetzelfde meemaakt. Iemand die weet hoe het is om te sporten terwijl je rekening moet houden met je bloedsuikers. Die begrijpt dat een hypo er soms gewoon bij hoort en dat het niets zegt over doorzettingsvermogen of inzet. Iemand die je weet te motiveren wanneer je je derde heftige hypo achter je hebt.
Misschien maakt zo iemand sporten niet per se makkelijker, maar wel een stuk herkenbaarder. En misschien zelfs een beetje leuker."
Herken jij dit?
Veel mensen met diabetes ervaren dat sporten niet altijd voorspelbaar is. Bij DiaMove delen we tips, ervaringen en praktische kennis om bewegen met diabetes makkelijker en begrijpelijker te maken.